GÚRKA

Björn Borg: ljóð

noreply@blogger.com (kp) — Fri, 12 Oct 2007 01:02:00 +0000

Ljós í þágu friðar boðaði Yoko Ono með sólgleraugu á nefi í myrkri í Viðey, þegar kveikt var á friðarsúlu til minningar um John Lennon. Orkugjafi friðarsúlunnar er OR, þar sem allt logar í ófriði.

- Úr ljóðabloggi Björns Bjarnasonar á bjorn.is, 09.10.07.

Bankahelgi

noreply@blogger.com (kp) — Tue, 21 Aug 2007 00:30:00 +0000

Vorum á menningarvaktinni um helgina og tókum stöðuna á Menningarnótt. Renndum í bæinn og ætluðum að byrja á Latabæjarhlaupinu. Bjuggumst að sjálfsögðu við örtröð frá göngum og niður í bæ, en göngin voru tóm og holhljóma og greiðfært vestur í Háskóla þar sem börnin elstu ætluðu að hlaupa kílómetra hring sér til heilsubótar og Únicef til fjár. Börnin runnu og höfðu mikið gaman af og foreldrarnr stoltir af upprennandi langhlaupurum.

Hef ekki ennþá minnst á veðrið, en það var dýrðlegt og gerði alveg þennan dag. Fyrir mér má alltaf rigna á Sautjánda ef það tryggir sól og logn á Menningarvökunni; þjóðhátíðardagurinn skiptir ekki lengur máli ekki frekar en verslunarmannahelgin; við höfum þróast, þroskast og nýjar hátíðir teknar við; vökur menningar- og kynvillinga, o.s.frv. (má semikomma svona oft?).

Svo röltum við niður að Tjörn. Þar voru lánuð út fley og fagrar árar. Við siglum. „Börnin góð, þetta er Reykjavíkurtjörn og eyjan þarna litla er kölluð Hólmi.“ Skrýtið að vera uppalandi utanbæjarfólks. Á fallegum degi sem þessum liggur við að ég vorkenni börnunum mínum að fara á mis við þau gæði að alast upp í Reykjavík.

Svo pylsur og ís og skautað í gegnum bæinn. Uppákomur á hverju horni. Á gatnamótum Skólavörðustígs og Bergstaðastrætis mættum við svo áströlskum og klúrum trúði sem var þó fjandi skemmtilegur. Svo endað hjá frænku í Bergstaðastrætinu, í einu af þeim húsum sem við höfum búið í um ævina. Þarna í Þingholtunum var og frumlegasta atriðiðið að finna: tónleikar ekta bílskúrsrokkbands haldnir í (auðvitað) litlum rauðum bílskúr í Ingólfsstrætinu rétt við hús spíritista. Bandið tróð upp inni í skúrnum en áheyrendur hlýddu á úti á götu. Svona á þetta að vera um Bankahelgina.

Að þekkja sitt heimafólk

noreply@blogger.com (kp) — Sun, 11 Mar 2007 01:11:00 +0000

Drengurinn í öftustu röðinni t.h. er pabbi minn. Mynd tekin í Landakotsskóla í Reykjavík ca. 1958. Nunna og allt!

Ég veit ekki með ykkur, en ég hef lengi haft það á tilfinningunni að ég þekki lítið til fortíðar foreldra minna. Mömmu og pabba þekki ég að sjálfsögðu sem „mömmu“ og „pabba“, en svo vill til - rétt eins og með mig sem föður núna - að þetta fólk átti sér jú æsku og líf áður en ég bankaði uppá. Og um það veit ég harla lítið annað en brot og brot.

Svo ég segi ykkur eins og er þá hef ég oft hugsað þetta bloggstand mitt sem n.k. minningardrög fyrir börnin mín elskuleg að lesa síðar um föður sinn, ef þau þá nenna. Og pælið í því; nú eru tímar ofgnóttar upplýsinga. Fullorðin börn okkar kynslóðar munu - ólíkt mér - kveinka sér undan upplýsingamergðinni: Þetta fólk mun drukkna í þúsundum stafrænna ljósmynda af sjálfu sér, stafrænum vídjóum og hljóðupptökum. Og svo bloggfærslum um sig og foreldrana, vefsíðum sem segja meira um þau en þau kysu, o.s.frv.

En sama hvað börnin mín kunna að kveina undan offramboði upplýsinga um pabba sinn, þá þætti mér ekki leiðinlegt að vita meira um mína foreldra - og þeirra og svo videre. Vitanlega hef ég stundum náð þessu fólki mínu á minningarspjall, en ég er nú bara svo gleyminn eða trú mín á texta meiri að ég vil endilega fá þetta allt saman skjalfest. Mömmu hef ég hvatt til að skrifa niður valdar minningar fyrir mig og mína og þegar pabbi minn nefndi það við mig að hann langaði að skrásetja sínar minningar þá hvatti ég hann mjög til þess.

Þekki ég mitt heimafólk? Þegar foreldar mínir eru búnir að gera eins og ég segi þá er ég viss um að ég eigi eftir að efast um það.

Gamalt fólk

noreply@blogger.com (kp) — Wed, 07 Feb 2007 00:27:00 +0000

Var úti að hlaupa. Hvít jörð; snjór yfir öllu, logn og milt veður. Sé útundan mér mann á þramminu. Og er hann ekki með göngustafi. Við nálgumst hvorn annan, maðurinn og ég þarna á stígnum út við sjóinn, og kemur að því að við mætumst. Hægi á mér. Heyrðu, segi ég, hér ert þú á þramminu með staf í hvorri hendi en engin skíðin. Ha, segir sá gamli og kemur alveg skíðalaus af fjöllum. Hann heyrir kannski illa þessi, hugsa ég, endurorða spurningu mína svo hæfi gömlum manni og hækka mig um nokkur des.

Gleymdirðu nokkuð skíðunum? Manninum augljóslega hverft við og hörfar lítið eitt (eftiráaðhyggja var þetta sennilega líkara öskri en spurningu; eitthvað klikkað á fínstillingunni). Þegar maðurinn er búinn að ná áttum og stafa sig aftur upp á stíginn horfir hann til mín mildum augum: Já, þú segir það vinur minn. Ég er nú bara í stafagöngu. Nújá, hugsa ég: Þessi bara skíðalaus í „stafagöngu“. Gef honum kurteisisbros af því að ég er kurteis og stekk af stað. Ég er þó alltént úti að hlaupa í hlaupaskóm. Mikið hvað gamalt fólk getur verið ruglað.

Svo ætlar þetta lið í framboð. Er ekki nóg af gömlu og/eða rugluðu fólki á þingi? Sumt fólk ætti bara að sitja í sínum sófa, inni, og ekki vera fyrir ungu fólki á hraðferð. Á framabraut.

Að taka móralska afstöðu

noreply@blogger.com (kp) — Sat, 20 Jan 2007 09:06:00 +0000

Á næstsíðasta degi ársins nýliðna var maður hengdur í Írak. Bara sísvona látinn hanga og þegar hann hafði hangið var hann látinn. Þetta var vondur maður sem var látinn hanga og átti það skilið. Það eru ýmsir sem eiga eitt og annað ógott skilið - eins og t.d. Davíð Oddson; hann mætti rassskella fyrir og eftir hádegi daglega fyrir mér. En við látum það bara ekki eftir okkur að flengja þá og hengja sem okkur sýnist því það er barasta ekki siðlegt. Augað fyrir augað og tönnin og það allt tilheyrir Biflíunni og Biflían en gamaldags.

En, ekki var nóg með að böðullin í Bagdað væri látinn hanga heldur var aftakan kvikmynduð og hefur síðan þá verið halað upp og niður um netið og sýnd í sjónvarpi. Gott ef hún er ekki sýnd í sumum kvikmyndahúsum á eftir kókauglýsingum og undan nýjustu amerísku ofbeldismyndinni. Það heitir afþreying.

Þetta er rangt, segi ég, og við eigum ekki að taka þátt í þessu. En, við tökum einmitt þátt í þessu með því að horfa á mann drepinn í nafni laganna í sjónvarpinu og með því að sækja þennan ófögnuð á netið og horfa á erum við orðin að einum þættinum í reipinu um háls Hússeins. Hann hét víst Hússein, fornafnið Saddam.

Nú gengur annað eins ljósum logum um nettengingar Íslendinga: kvikmynd sem sýnir víst syndasel nokkurn úr Byrginu í kynlífsleik. Það sem fullorðið fólk gerir sér til dægrastyttingar, tekur það jafnvel upp, er þeirra einkamál svo fremi sem sem allir aðilar hafi tekið þátt í þeim leik af fúsum vilja. Þangað til annað kemur í ljós er myndin og leikurinn þeirra og engra annarra. Og hafi einhver verið misnotaður, er þá ekki enn meiri ástæða til að sýna viðkomandi tillitsemi og bara sleppa því að vera eins og hinir og sækja þessa vitleysu inn á netið og horfa á í heilagri hneykslan?

Hvað er að fólki? Við erum að tala um tugþúsundir!

Bloggbókarblogg

noreply@blogger.com (kp) — Thu, 18 Jan 2007 15:40:00 +0000

Við tökum okkur vel út í Fréttablaðinu í dag, Jón Knútur og ég; hvor á sinni örkinni í góðum félagskap dánartilkynninga, Boston-kyrkjarans, frunsukrema og hennar Sallyar Spectru úr þáttunum um þau Sköllóttu og sætu. Hún er víst dauð blessunin en við búnir að meikaða!

Á bls. 56 og 7 er viðtal við forleggjarann Kristin Pétursson um fyrirhugaða útgáfu bókar með bloggfærslum þorparans Jón Knúts Ásmundssonar; bókin sögð vera fyrsta bloggbókin ever á Íslandi. Ef ekki bara í heiminum öllum.

Blogg á bók! Hverjum dettur það hug? Kannski uppgjafa héraðsfréttaritara austan úr fjörðum sem finnst netið ekki nógu efnislegt fyrir sín miklu skrif. Hlýt að hafa verið fullur þegar ég samþykkti að hjálpa honum með að koma þessum pistlum hans á prent. Fyrst enginn annar nennti því. Öl er annar maður.

Nei, að öllu gamni slepptu þá er ritstjórinn á Gúrkunni að vinna í því þessa dagana að lesa yfir bloggpistla síns ágæta vinar úr Norðfirði með það að markmiði að velja úr þá áhugaverðustu og koma á bók. Vinnuheiti bókarinnar er NESK og vísar til æskustöðva höfundarins. Þetta er skemmtilegt verkefni og efnið vel þess virði að vera gefið út á föstu formi bókarinnar.

... ... ...

- Hér má sjá viðtalið/umfjöllunina í Fréttablaðinu: Á fullt erindi á pappír
- Myndin hér til hliðar er skissa að kápu bókarinnar. Einfalt.

Flugfiskar

noreply@blogger.com (kp) — Mon, 15 Jan 2007 23:40:00 +0000

Vakna við djöfulshávaða utan frá götunni. Veghefill að ryðja götuna, hugsa ég. Laugardagsmorgunn, svona rétt um níu. Það hefur þá snjóað meira í nótt. Það er gott. Snjór er góður, snjór er góð ástæða til að sofa lengur. En, nei, konan vill upp. - Kaffi, Kiddi, farðu og helltu upp á kaffi. Æi! Sný mér yfir á hina hliðina, frá óléttunni við hlið mér. Klemmi aftur augun og rembist við að sofna strax aftur. Man þá, andskotinn, ég er líka óléttur; þungaður af óloknum draumi. Ég er skáld!, Hildur, segi ég, og sný mér aftur að bumbunni. - Nei, segir hún, ég er ólétt og við erum svöng. Opnar munninn og mundar vísifingur upp í hann. Það þýðir víst: Gemmér að eta!

Ég var rétt í þessu að dreyma óvenju skýran draum. Ekkert svar, nema garnagaul langt innan úr óravíddum legsins við hlið mér. Ekki var það hefillinn; hann búinn að ryðja sér braut ofar í götuna. En nú átti ég orðið, hljóðið, þögnina. Jú, það var agnarvottur í augum hennar sem ég túlkaði sem svo að hana langaði til að heyra framhaldið. Og svo kaffi.

Mig dreymdi að ég væri niðrí bæ, Reykjavík, í Kvosinni, en samt var þetta ekki Kvosin. Gekk inn í húsasund og þar var fiskverkun. Þar inní húsi var verið að skera fiska úr neti - svona eins og úti á togara. Feitlaginn maður, sem líktist leikaranum bandaríska Jon Polito sem ég horfði á í sjónvarpinu kvöldið áður, var með kuta á lofti og skar stóra fiska úr þykku neti sem hékk niður úr loftinu. Ég tók eftir því að það var eins og fiskarnir væru hver og einn pakkaður inn í svart net. Fannst þetta skrýtið. Spurði manninn út í þetta og nokkrar konur sem voru þarna líka. Þau hlógu og spurðu á móti hvort ég sæi ekki að þetta væru flugfiskar. Jú, nú sá ég það; þetta voru risastórir og ófrýnilegir flugfiskar og það sem mér sýndist að væri eins og svart net um þá voru grófkenndir vængirnir sem höfðu lagst að búkum þeirra af því þeir voru dauðir.

Mér fannst þetta áhugavert og fór strax að hugsa um hvernig flugfiskar smökkuðust. - Jú, bara ágætlega, soldið eins og lúða; gott á pönnu, sagði fólkið. Spurði hvort ég mætti kaupa af þeim eins og einn fisk og sá það fyrir mér hversu Hildur yrði undrandi þegar ég kæmi heim með risastóran fisk, flugfisk. - Jú, jú, ekkert mál, sagði kallinn, farðu bara upp með stelpunum og borgaðu. Þær tóku debet. Þegar ég kom til baka var búið að pakka einum fiskinum inn og því miður afhausa hann og vængskera. Hafði jú séð hann fyrir mér á fiskbrettinu heima með vængjum og allt. En, ég hlakkaði engu að síður til að steikja skepnuna og ... svo veghefill og allt það.

Dauði, þetta táknar dauða, sagði Hildur.

... ... ...

Um kvöldið horfðum við hjónin á frábæra mynd Kusturica, Arisóna drauminn. Aftur, eftir mörg ár og þau virðast svo mörg liðin frá því við sáum hana í bíó. Merkileg mynd að mörgu leyti og það er draumur í heiti hennar og svo einn fljúgandi fiskur. Og svo dauði. En líka mikil ást.

Jesú og pabbarnir

noreply@blogger.com (kp) — Sat, 30 Dec 2006 02:07:00 +0000

Það er þetta með Jesú, hann á jú tvo pabba?

Maður hefur nú pælt í þessu en ekkert að ráði - frekar en í guðdóminum yfirleitt; þetta er allt saman eitthvað svo órætt og ósegjanlega en samt segjanlega ... fj. dj. helv. ruglingslegt.

Sonur minn var staddur í einu húsa Guðs núna rétt fyrir blessuð jólin að hlusta á systur sína syngja með stöllum sínum. Sem hann horfði upp yfir föngulegan stúlknahópinn upp í kórinn vitraðist honum sú pæling af hverju Jesú ætti tvo pabba. - Hvað áttu við?, hváði mamma hans honum við hlið. Jú, hélt sá stutti áfram, Guð er pabbi hans og Jósef. Já, þú meinar það, sagði mamman og reyndi nú hvað hún gat að sjóða niður eitt pottþétt svar svo strákur léti gott heita. - Jú, sjáðu til, þetta er eins og með hann Jósúa vin þinn, hann á einn pabba í Reykjavík og annan hér á Akranesi sem býr með honum og mömmu hans. Drengurinn kyngdi þessu og mamma hans þóttist góð með svar sitt. En áfram hélt hann að stara upp í kórinn. Loks: Mamma, hvað er þessi fugl að gera þarna ...?

Það er ekki nema von að börnin spyrji: Guð er einn en samt þríeinn; Jesú er guð en samt ekki Guð. Guð er guð en ekki Jesú. Og hvað er þessi dúfa að gera þarna? Jósef er maður mömmu Jesúsar en samt ekki pabbi hans. Hvað meina þeir eiginlega með þessu?

Via lestur bloggs míns góða vinar Jóns Knúts komst ég í tæri við þá bestu útleggingu á biflíunni sem ég hef lengi lesið og ég bara verð að fá að endurbirta hana hér, óstytta. Höfundur er austfirðingurinn Helgi Seljan. Þessi óþekki úr Kastflóðinu sem Brúnn Ingi segir að hafi fengið jobb sitt gegnum klíku. - Sá ætti nú að þekkja það. Jæja, hér kemur hún (fyrirsögnin mín, fengin úr greininni).

„Hefði betur haldið sig við smíðarnar“

noreply@blogger.com (kp) — Sat, 30 Dec 2006 01:59:00 +0000

- Höf.: Helgi Seljan: http://730.blog.is/blog/730

Asninn silaðist áfram og María stundi við hverja veltu. Asnar hafa ekki samhæfða fjörðun. Hún fann að litla lífið sem kveikt hafði verið innra með henni, þetta furðulega kvöld fyrir níu mánuðum, var orðið stórt. Of stórt fyrir móðurlíf Maríu að minnsta kosti. Samviskan nagaði hana líka, og það skyldi hún enn síður. Ekki bað hún um þessa heimsókn, ekki bað hún um þetta skæra ljós á rúmgaflinum og þennan sting í maganum. Ó, nei. Hún reyndi hvað hún gat að verjast ljósinu í litla herberginu í Nazaret. En hver getur sossum sagt nei við æðri mátt? Enn ein ókærða, órannsakaða og óútkljáða nauðgunin fyrir dómstólum í mannkynssögunni var staðreynd.

Jósef gekk við hlið hennar og asnans og hugsaði um kúluna framan á konunni sinni. Hugsaði þannig sem enginn maður í föstu sambandi við konu vill nokkru sinni hugsa. Átti hann barnið? Var ef til vill minni en engin möguleiki á því að hann ætti gen í þessari kúlu.

Ekki bara að Jósef hafði ekki enn sofið hjá Maríu - feimni var þar einn helsti orsakavaldurinn - heldur var tímasetning getnaðarins óhugsandi.

Jósef hafði unnið allt þetta ár enda uppgrip í smíðunum. Hann hafði ekki komið heim eitt einasta kvöld án þess að kona hans væri sofnuð á undan honum. Og jafnvel þó Jósef væri gagnkynhneigður maður með sama grunnáhugasvið og aðrir slíkir, svæðið milli háls og hnésbóta kvenmannslíkamans, þá gat hann ekki hugsað sér vekja Maríu eitt einasta kvöld. Jafnvel daganna þegar strákarnir í vinnunni höfðu klæmst allan daginn og rifjað upp eigin atvik í eigin rúmum, þá leyfði hann henni að sofa.

Þess vegna gat þetta bara ekki verið hans barn. Svo mikið vissi hann, smiðurinn.

Staðfestingu á þessu fékk hann svo í fjárhúsinu um kvöldið þegar andlegir frændur blóðföðurins heimsóttu strákinn og gáfu gjafir. Jósef fékk enga. Ekkert nema fyrirlitningaraugnarráð þessara uppskrúfuðu gaura með sínar stórskrýtnu gjafir.

Óþolandi mont í þessum blóðföður þarna fyrr um kvöldið, hefur Jósef hugsað. Þetta ljósasjó yfir fjárhúsinu. Rollurnar trylltar og hænurnar nærri búnar að gogga úr barninu augun. "Týpískt hann," hugsaði Jósef og hvítti hnúanna. Það er erfitt að reiðast yfir framhjáhaldi konu sem maður hefur aldrei sofið hjá.

En af því að Jósef var umburðarlyndur maður, ákvað hann að minnast aldrei á staðfestar efasemdir sínar um faðerni barnsins.

Hann einsetti sér þess í stað að kenna honum list sína; smíðarnar. Blóðfaðirinn hafði ekki afskipti af Jesú fyrr en löngu eftir að bleyjuskiptin, fermingu og útskrift úr smíðaskóla lauk. Ekki króna í meðlög. Ekki svo mikið sem stuttur stans í Fjölskyldu- og húsdýragarðinum. Allt var þetta á herðum Jósefs. María sem enn var haldin þessari sérkennilegu sektarkennd fórnarlambs kynferðisofbeldis, gat þó huggað sig við að stoltið birgði ekki manni hennar sýn.

Biblíulæsir menn segja mér að sú bók sýni glögglega fram á hvernig Jósef gleymdist. Jesú uppgötvaði smám saman að hann var öðruvísi en hin börnin. Gat ekki farið í sund og fleira sem börn hafa svo gaman af. En af því að hann var alinn upp af fólki sem dæmdi ekki þá gat hann þroskað með sér diktúrurnar og nýtt seinna.

Afganginn þekkja svo flestir. Jesú varð heimsfrægur í Mið-austurlöndum fyrir predikanir sínar og kraftaverk. Umburðarlyndið var þó það sem lengst lifir af verkum hans, þó auðvitað hafi blindir fengið sýn og holdsveikir endurheimt löngu týnda limi.

Sagan um portkonuna óheppnu sem grýta átti fyrir greiðasemi sína er eflaust besta dæmið um hvernig uppeldið, en ekki genin, mótuðu persónuna Jesú. Hefði Jesú verið sami sjálfumglaði exhibitionistinn og blóðpabbinn hefði hann eflaust látið grýta stelpuna til dauða. Mátt sinn og megin hefði hann ekki sýnt fyrr en hann hefði lífgað hana við með miklum tilþrifum. Í staðinn fór hann að dæmi föður síns; fyrirgaf portstúlkunni yfirsjónir sínar og benti öðrum á að lítill munur væri á hóru og hórkarli eða vændiskaupanda eins og feministar kalla þá (orðrétt snerist þetta reyndar eitthvað um grjótkast og syndir).

Ég held að Jesú hafi snúið baki við Jósef þegar pabbi hans fór að láta svo lítið sem hafa samband við strákinn. Þess vegna grét Jesú á krossinum á Golgata. Hann hefði betur haldið sig við smíðarnar, þá væri kannski séns að klaufhamar hefði verið í beltinu hans. Það hefði komið sér vel.

Nútíma kristsmenn vilja aldrei ræða um krossferðir og galdrabrennur. Þeir benda þess í stað á kærleikann og umburðarlyndið - hér er rót þeirra og uppruni:

Hvort tveggja kemur frá Jósef.

Restin; hún er frá Guði. Í það minnsta hefur hann ekki sýnt vilja sinn í verki síðan í syndaflóðinu þarna um árið, blessaður.

Tiltekt

noreply@blogger.com (kp) — Thu, 21 Dec 2006 02:21:00 +0000

Það var svingað á setrinu í gær. Jólatiltekt. Ég tók búrið, Hildur rest. Það gerir ein vistarvera á móti tíu. Fimm fermetrar á móti tvöhundruð og tuttugu. Samt var hún ekki á undan mér. Við kláruðum á sama tíma. Ég ryksugaði, þurrkaði af, endurskipulagði, rak út rottur og raðmyglu, endurskipulagði og kramdi gamlar bjórdósir. Ein var síðan í gær. Kannski tvær.

Eftir allt erfiðið var pöntuð pízza að íslenskum jólasið. Hildur og börnin tóku eina sneið hvert. Ég tók restina. Ég er duglegur.

Stekkjarstaur

noreply@blogger.com (kp) — Tue, 12 Dec 2006 09:35:00 +0000

Börnin mín tvö eiga sér lifandi trú á jólasveinana þrettán og fjölskyldu þeirra; Grýlu og Leppalúða, Láp, Skráp, Leiðindaskjóðu og hvað sem þetta lið nú allt saman heitir - að ógleymdu skaðræðinu jólakettinum. Barnatrúin er fallegust af öllu; hrein og tær. Á barnaheimilinu þessu sem öðrum hefur ríkt mikil eftirvænting eftir komu þeirra bræðra til byggða. „Stekkjarstaur kom fyrstur, stinnur eins og tré, ...“

Það var tekið vel á móti Stekkjarstaur. Systkinin voru búin að safna saman skeljum og steinum sem þau hafa tínt úr fjörunni hér fyrir neðan og settu í poka út í glugga. Líka voru þau búin að skrifa kort til Jóla þar sem hann var boðinn velkominn til byggða. Og ekki bara þetta, heldur beið hans líka grautarsletta í skál og mjólkurglas. Sveinki kann nú gott að meta og þakkaði fyrir sig með því að skilja eftir jólapezkall og mandarínu í spariskóm barnanna.

Við foreldrarnir vorum hvattir til að setja okkar skó líka út í glugga þrátt fyrir að við reyndum að segja börnunum að fullorðnir fengju venjulega ekki neitt. Og sjá, mamma fékk mandarínu en pabbi ekki neitt því hann fór svo seint að sofa.

Anna mín trúir þrátt fyrir að vera orðin fullra sjö vetra. Kannski hún sé ómeðvitað búin að taka pragmatíska afstöðu til jólasveinanna, álíka þeirri sem William James tók til Guðs og hans fjölskyldu. Röksemdarfærslan er einhvern veginn svona: Ef ég trúi á jólasveininn og hann er ekki til þá fæ ég ekkert í skóinn, ekki frekar en ef ég trúi ekki á hann og hann er ekki til. En ef ég trúi ekki á jólasveininn og hann er til þá fæ ég ekkert heldur. Hins vegar, trúi ég á jólasveininn og hann er til þá fæ ég gott í skóinn. Því hef ég engu að tapa og allt að vinna. Ergo, ég trúi á jólasveininn.

(Sjálfur gekk ég hins vegar af trúnni fimm ára þegar pabbi minn reyndi að leika hlutverk jólasveins með nærbuxur á höfði sem jólahúfu og hlýrabol hangandi á eyrunum sem skegg. Held ég sé ekki enn búinn að ná mér eftir þennan performans og síðan þá lagt mikið upp úr gerfum leikara.)

Brenndu piparkökurnar hennar mömmu

noreply@blogger.com (kp) — Sun, 10 Dec 2006 18:40:00 +0000

Jólakökurnar mínar eru dökkar og stökkar piparkökur ættaðar frá Skáni í Svíþjóð - piparkökur sem hún móðir mín bakaði fyrir jólin en voru svo ekki bruddar fyrr en eftir jól. Þá var nú gott að koma inn úr janúarkuldanum eftir skóla og gæða sér á seigstökkum piparkökunum með kaldri mjólk. Og ég borðaði venjulega miklu meira en góðu hófi gengdi.

Móðir mín blessunin hefur aldrei verið mikil elhúsfreyja, en fyrir jólin tók hún sig til og bakaði þrjár sortir. Það var svona lágmarksskammtur ef kona ætlaði að halda lágamarksstandardi. Ein sortin var piparkökur eftir skánskri uppskrift, en margir úr fjölskyldunni höfðu sótt í nám til Svíþjóðar og snúið til baka með uppskriftir að síldarsalati, piparkökum - og hinni góðu glögg sem Íslendingar hafa aldrei lært að drekka og eiginlega gefist upp á.

Hún bakaði stóra uppskrift að piparkökum sem var miklu meir en nóg fyrir okkur tvö í heimilinu. Kökurnar voru settar á margar plötur og ein af annarri í ofninn litla í súðareldhúsinu okkar í Vesturbæ Reykjarvíkur. Fyrir kom að kökurnar bökuðust um of. Þá hlakkaði í mér, því þær brenndu fóru í sérstakan stamp mér ætluðum sem ég mátti borða úr að vild þótt jólin og guðsfriðurinn væru ekki gengin í garð.

Það var nefnilega þannig með jólasmákökurnar að þær átti maður að borða um jólin en ekki fyrir, en það vita allir að yfir jólin er maður pakksaddur af kjöti, kartöflum, rauðkáli og jólaöli og hefur enga lyst á piparkökum. En á jólaföstunni, þegar allir eru á hlaupum og súrmjólk í hádeginu og seríos á kvöldin, þá er nú ekki amalegt að gæða sér á brenndum piparkökum í eftirmiðdaginn.

Þetta voru eftirlætiskökurnar mínar; svo stökkar og bragðmiklar að maður gat bara ekki hætt að borða þær þegar maður var einu sinni byrjaður. Þannig voru þær fljótar að klárast þessar brenndu, en því var bjargað með því að fá að láni handfylli hér og þar úr stálstömpunum og setja undir þær fáu sem ég átti eftir af þeim brenndu. Ungir menn bjarga sér.

... ... ...

Skánskar piparkökur (stór uppskrift)
- bragðmiklar og seigstökkar piparkökur ættaðar Skáni frá í Svíþjóð.

500 gr eða 7 dl púðursykur
3 1/2 dl sýróp (ein lítil dós)
400 gr smjör
1 msk engifer
1/2 msk negull
1 msk kanill
3 msk kakó
1 msk natrón
1 3/4 lítri hveiti

Hita púðursykur og sýróp í potti. Bæta smjörinu við og láta bráðna. Láta kólna. Hræra kryddinu, natróninu, kakóinu og hveitinu saman við. Færa degið yfir á fjöl og hnoða vel. Skipta deginu upp í lófastórar kúlur, rúlla þær í jafnar rúllur og fletja aðeins. Láta rúllurnar kólna í kæli smá stund. Skera svo í þunnar (5 mm) sneiðar og setja á plötu. Baka í ofni við 175 gráðu hita í 8-10 mínútur og láta kökurnar kólna á plötunni til að fá þær stökkar.

Fabúla

noreply@blogger.com (kp) — Wed, 06 Dec 2006 10:22:00 +0000

Var að ljúka við gerð tónlistarvídjós fyrir hana Möggu Stínu vinkonu mína sem kallar sig Fabúlu þegar og hún syngur og spilar. Fabúla gaf út disk núna í lok september sl. sem inniheldur þessa líka fínu tónlist; lágstemmda og fallega.

Möggu Stínu er það gefið að geta samið fallegar melódíur og svo velur hún sér gott fólk til að vinna með. Söngur hennar er þessi viðkvæmnislegi skandinavíski, þó ekkert hálfhvísl. Enda sótti hún manninn sinn Noregs til og bjó með frændum okkar um skeið. Um þarsíðustu helgi héldu þau Magga Stína, Birkir Rafn gítarleikari og Jökull bassi stórfína útgáfutónleika sem ég myndaði. Þar sannaðist hversu fín söngkona stelpan er og ekki skemmdi að Sigtryggur Baldurs barði bumbur og bjöllur.

Plata Möggu Stínu heitir Dusk og er þægileg og falleg skammdegismúsíkk. Eini ljóðurinn á hennar list er sú að hún skuli syngja á ensku. Ég myndskreytti lagið Pink sky og krafðist þess að sjálfsögðu að liðið kæmi hingað upp á Skaga því hér vantar sko hvorki leikmynd né náttúrufegurð.

Tókum upp í og við gamla vitann hér úti á Breiðinni sem er syðsti oddi skagans og steinsnar frá setrinu. Á Breiðinni er líka að finna stóran komplex fiskvinnsluhúsa og þar mynduðum við í elsta húsinu á svæðinu, húsi sem Thor Jensen lét reisa seint á þarsíðustu öld. Þetta er nú skemma sem geymir veiðafæri og annað slíkt. Fannst þetta einhvern veginn viðeigandi og passa við hráleikann sem við vildum ná fram. Þegar ég svo sýndi einum unglingnum í fjölskyldunni vídjóið um helgina þá spurði hann mig hissa hvað ég hefði verið að pæla að taka upp á þessum asnalega lager!

Fabúlu og Co má sjá og heyra á GúrkuTV, en hlustið líka endilega á nokkur laga þeirra á www.myspace.com/fabulaband - sérstaklega á lagið Calm, en það fallega og mellankólíska lag langar mig að myndgera næst.

Nóvember

noreply@blogger.com (kp) — Tue, 05 Dec 2006 10:13:00 +0000

Ekkert blogg í nóvember. Hann bara leið. Nóbloggber. Nóvember var mánuður hvalveiða. Eða var það október. Eitt skiptið sem ég var um það bil að renna mér niður í göngin mætti ég skipi: Hvalur 9 á stími út Hvalfjörðinn á stefnumót við langreiðar, ég á niðurleið undir fjörðinn. Mér fannst þetta eitthvað svo flott. Beygði af leið út í kannt, hljóp niður í fjöru og veifaði. Stjórnborðsmegin stóð maður með staurfót, langan sjónauka við heila augað og glotti við tönn. Þá einu einustu.

Mér finnst það mikið andleysi hjá Speli, rekstraraðila Hvalfjarðargangnanna, að setja ekki upp eftirlíkingu hvalshöfuðs við annan enda gangnanna og sporð við hinn. Þá keyrði maður inn um hvalskjaft hérna norðanmegin, niður og í gegnum iður skepnunnar og út um rassgatið sunnan megin.

Fékk mér hrefnu í sumar. Sérstaklega meyrt og gott kjöt, minnir á naut. Eða eitthvað. Dauðsé eftir því að hafa ekki forðað mig upp af þessu góða og ódýra lagmeti. Hér uppi á Skaga, skammt frá setri mínu, bíða hins vegar nokkrar niðurbútaðar og kaldar langreiðar eftir því að fangarar þeirra finni út úr því af hverju þeim þótti nauðsynlegt að skjóta þær. Í sushi eða súginn.

Hvalskipin í Reykjavíkurhöfn. Hafa alltaf minnt mig á 19. öldina.

Mýrin

noreply@blogger.com (kp) — Fri, 27 Oct 2006 00:33:00 +0000

Sviðakjammar, loftmyndir af Reykjavík, beinagrindur og rotnuð lík, löggur og kleinuhringir, Lalli Johns og Lay Low, karlakórar, karlaórar, brim og saltur sjór, saltur húmor - íslenskur húmor.

Fór á Mýrina. Fín mynd. Flott mynd. Ekkert til að skammast sín fyrir. Ekki einu sinni hljóðið; nema kannski muldrið í Eyvindi Erlendssyni sem stappaði nærri Gísla á Uppsölum. Já, svo var líka soldið um uppsölur - nei, það var í Sopranos í kvöld. Smá rugl.

Myndatakan sérlega fín; án stæla en nostursamlega föndrað við mörg skotin þannig að við manni blöstu á breiðtjaldi Laugarásbíós fallega kompóneraðar myndir. Loftaði vel; yfirlitsmyndir hér og hvar sem staðsettu okkur í Reykjavík eða á Suðurnesjum. Líka aðdráttarmyndir sem þjappa viðfangi linsunnar saman og gefa nýja sýn. Fín mynd.

Leikur góður. Ingvar góður, nema hvað. Björn Hlynur einstaklega góður og natúral. Ólafía Hrönn ekki eins góð í litlu hlutverki; stundum eins og hún væri að lesa replikurnar beint af blaði. Daddi ansi flottur sem illmennið Elliði. Atli Rafn góður og alltaf minnir hann mig á Himma.

Framvindan samt ekki nógu þétt. Ekki meira um það að segja. Þarf að sjá aftur. Og vil. Og mun.

Mýrin að mörgu leyti dæmigerð íslensk kvikmynd sem ég er hálfhissa á að við séum enn að gera. Þá meina ég þessa áherslu á náttúruna, gamlar hefðir eins og svið og kjötsúpu, bláa mjólk en ekki léttmjólk. Skilaboðin: Við erum svo sérstök, svo spes, svo natúral, svo gamaldags. Svo íslensk. Alla Friðrik Þór.

Krimmi. Ekki vantaði blóðið, beinagrindurnar og hálfrotnuð lík. Og tilheyrandi: Kaldhæðinn líkkrufningarmann sem kjamsar á kjúlla og hlustar á klassík. Allt það. En ekkert kynlíf. Hins vegar föðurást, dætradrama.

Forvitnilegt að bera saman við nýlega þriggja þátta sakamálamynd sem RÚV keypti og sýndi og fór næstum á hausinn við það. Í þeirri mynd, Allir litir hafsins eru kaldir, birtist minnimáttarkennd okkar í því að reynt er að draga upp mynd af borginni Reykjavík sem einni af stórborgum Norðurlanda (í besta falli gott yfirlit yfir íslenskan samtímaarkitektúr). Mýrin gerir sér hins vegar far um að opinbera sveitamennsku okkar og það með stolti.

Rannsóknarlögreglan Erlendur finnst mér ekki alveg samsvara sér. Hann er sveitó en samt ofursvalur. En valið á Ingvari í hlutverkið er náttúrlega útpælt; hann þarf að geta sinnt þessu hlutverki næstu 10-20 árin. Við eigum hins vegar ekkert að bíða með þetta. Drífa í gang sex þátta sjónvarpsseríu með Erlendi upp úr sögum Arnaldar og selja út og suður. Okkar markaður er Norðurlönd og meginland Evrópu eins og það leggur sig þar sem engu skiptir á hvaða máli myndin er; það er hvort eð er allt talsett.

Hingað til hafa íslenskir kvikmyndagerðarmenn nefnilega þurft að fara alla leið til að koma efnilegri hugmynd í mynd. En það þurfa bara ekki öll handrit að verða að bíómyndum. Mörg eru nefnilega bara sjónvarpsefni. Og ekkert bara. Þessu þarf að breyta. Efla sjónvarpspródúksjón, efla mynd-list. Þannig myndu sparast miklir fjármunir ef verðugar hugmyndir fengju að fara í sjónvarp en ekki bara í bíó. Það er svo dýrt.

Mýrin, fjórar safaríkar gúrkur af fimm.

Lag úr útvarpsklukku

noreply@blogger.com (kp) — Mon, 23 Oct 2006 09:01:00 +0000

Tók fram gamlan hljómdisk úr safninu, einn af þeim fyrstu sem ég eignaðist, og rifjaðist þá upp fyrir mér hvar ég heyrði þessa tónlist fyrst sem diskurinn hefur að geyma.

(Sem minnir mig líka á kvöldrölt á milli bara með Jóa Nizza á fyrstu árum CD-diskanna. Vorum að færa okkur á milli staða; frá Hressó upp á Blúsbar. Duttum þá í pælingar um hvað þetta tiltölulega nýja fyrirbæri ætti að nú að heita því orðið „diskur“ fannst okkur alveg ómögulegt. Ég mælti með því að þetta yrði kallað skífa þar sem gömlu vínilplöturnar voru stundum kallaðar skífur og svo minntu þessir CD-diskar mig líka á slípirokksskífurnar sem ég notaði í byggingarvinnunni þá. Man ekki hvað Jói lagði til.)

Nema hvað, skífa þessi er Autumn eftir George Winston og flokkast víst undir nýaldartónlist. Ekki svona nýaldarkukls lyftutónlist heldur meira svona minimal. Falleg tónlist og seyðandi. Þetta var í Ohio veturinn 1987-8.

Við Francesco vorum AFS-skiptinemar og skólafélagar. Á tímabili þennan vetur gisti ég oft hjá honum um helgar. Hann bjó hjá huggulegri fjölskyldu í hinum enda bæjarins. Deildum áhuga á kvikmyndum og kvikmyndagerð. Fjölskylda hans átti forláta VHS-upptökuvél sem við fengum að nota í ýmsa tilraunastarfsemi. Við vorum oft að fram á kvöld og því varð það ósjáldan úr að ég fékk að gista.

Hann hafði rúmgott herbergi til afnota og aukarúm. Og þegar við vöknuðum á sunnudagsmorgnum kallaðir í pönnukökur og síróp þá var það útvarpsklukkan hans Francesco sem vakti okkur fyrst og alltaf þessi sami nýaldarþáttur á einni stöðinni sem spilaði þessa fallegu tónlist sem féll mér svona vel í geð.

Vildi bara deila þessu með ykkur. Afsakið.

It was twenty years ago today ...

noreply@blogger.com (kp) — Thu, 12 Oct 2006 22:10:00 +0000

Fyrstu dagar Stöðvar tvö í loftinu gengu brösulega, margir héldu að innfluttur indverskur tæknimaður væri sérstakt útspil Jóns Óttars til höfuðs ríkisbákninu.

Bandaríkjaforseti og Sovétformaður funda í Reykjavík; hús eitt út við sjó sem helst var þekkt af reimleikum öðlaðist nýja merkingu meðal þjóðar og heims svo að nú er vart hægt að ganga um og við Hlemmtorg nema rekast á villuráfandi túrhesta leitandi að „Hofdi“.

Var á mínu öðru ári í MR; heimastofan í Þrúðvangi, fallegu húsi sem var eitt af nokkrum sem Einar Ben gisti um ævina - Höfði þar með talinn.

Var í tökum fyrir sjónvarpsmynd með forvarnarþema sem hét „Ekki ég, kannski þú“ og skartaði þáverandi og fyrrverandi nemum úr Hagaskóla og núverandi stórleikurum og stoðum og styttum þjóðarinnar.

Fékk bílprófið á afmælisdaginn og keypti mér af því tilefni einn forláta Trabant Deluxe Station, brúnan að lit beint úr kassanum. Gekk í félag Trabanteigenda, Skynsemin ræður, sem síðan lognaðist útaf eins og Austurþýska alþýðulýðveldið og skynsemi mín sjálf.

Þetta var fyrir tuttugu árum upp á dag, ég segi það víst satt.

Bíó

noreply@blogger.com (kp) — Wed, 11 Oct 2006 14:45:00 +0000

Skruppum í bæinn um helgina við börnin. Sáum nýja mynd úr smiðju Gunnars Karlssonar tölvugrafíkers og félaga hans í Caoz. Hún heitir Anna og skapsveiflurnar, um hálftíma mynd um draumadótturina sem vaknar upp einn daginn sem bólóttur unglingur með lund og hár í óreiðu. Myndin fór feikivel af stað, lífleg og launfyndin, en svo varð hún ruglingslegri og sagan leystist hreinlega upp. Í óreiðu. Grafíkinni hefur farið mikið fram frá því þeir gerðu fínu myndina um Litlu lirfuna ljótu, en sú mynd er heilsteyptari og ekki skemmir frábær sögulestur Benna Erlings. En, við erum auglóslega að koma okkur á kortið í gerð kvikaðra mynda. Hér má sjá kynningarmynd Skapsveiflu-Önnu.

Ykkar einlægur átti tvær myndir af fimm sem valdar voru í úrslit í samkeppni heimalagaðra heimildarmynda sem Alþjóðlega kvikmyndahátíðin í Reykjavík efndi til. Engin fékk hann verðlaunin, en dómnefndin sá þó ástæðu til að „heiðra sérstaklega myndina FLUGDREKI“ sem verið hefur í sýningum á GúrkuTV síðustu mánuði.

Hér má lesa frétt um úrslit samkeppninnar á vef kvikmynda-hátíðarinnar.

Ný mynd hefur nú bæst í safnið og enn og aftur eru það börnin mín sæt og fín sem eru viðfangið. Það verður varla annað sagt um mig en að ég sé duglegur að mynda nærumhverfi mitt: kannski full nærsýnn, eða hvað? Myndin heitir SUNNUDAGUR og hana er sem fyrr hægt að horfa á í Gúrkuvarpinu og YouTube.com.

Það gerðist um daginn

noreply@blogger.com (kp) — Mon, 02 Oct 2006 22:55:00 +0000

Grasekkillinn spratt upp frá matarborðinu og stökk að útvarpinu í eldhúshorninu: Hækkaði. Whole lot of love Led Zeppelins flokksins ómaði um eldhúsið og pabbinn bara varð að taka luftgítar og lufttrommur á aðskornu hlaupabuxunum sem hann hafði ekki gefið sér tíma til að fara úr áður en hann vippaði sér úr líkamsræktinni í matseldina. Hann var í ham en börnin kipptu sér lítið upp við það, þökk sé finnsku skrímslahljómsveitinni Lordi úr Júróvisjón í vor; þeim að þakka að þau þekkja þungarokk og finnst bara normal að pabbinn bresti í luftgítar þetta upp úr miðvikudagsbleikjunni.

Áhlaup á Esjuna

noreply@blogger.com (kp) — Mon, 02 Oct 2006 01:03:00 +0000

Hittumst á miðri leið við Esjurætur svilarnir svölu, Halfdán og ég. Ætluðum að skokka á fjallið fríða og vera snöggir að því. Veðrið hefur gert vel við okkur síðustu vikurnar og ekki var þessi fyrsti dagur októbermánaðar síðri; heiður himinn, sólfar og hiti, nettur skýjabakki yfir Suðurnesjum svona upp á lúkkið.

Lögðum á brattann og skokkuðum stallana upp, upp, upp, eins og unglingar í leitum. Ekkert fé á fjalli en múgur og margmenni nýfrjálsra Íslendinga að viðra andann í herlausu landi.

Esjan er brattari en mig minnti og fljótt ég mæddist. Fljótt, fljótt, fljótt ég hratt frá mér hugsun um upp-gjöf, heldur skpti um gír og setti í þankagang. Útivera og hreyfing gefur tæra hugsun; það er því eins gott að vera með hugann við hugsunina. Hugsaði margt og lét svo móðan mása mæðinni að út blása.

Upp við komumst, kvittuðum í bók og settumst á stein: Fallegt er landið, fallegar er konurnar okkar og falleg eru börnin. Grétum. Tveir hrafnar sátu á hljóðskrafi á syllubrún. Hálfdan, sagði ég, þetta eru sömu hrafnarnir sem fylgdu okkur Jóni Knúti upp Akrafjall snemma í vor. Nú, hvernig sérðu það? Jú, svartir eru þeir og segja líka krúnk.

Eftir að upp er farið, fer maður niður. Það er jú siður.

Tilfinningaskyldan kallar

noreply@blogger.com (kp) — Thu, 28 Sep 2006 13:11:00 +0000

Hádegi á Íslandi, fimmtudaginn 28. september 2006.

Í þessum skrifuðum orðum er nýbyrjað að safna vatni á landi því sem mun með tímanum mynda hið umdeilda Hálslón. Líklegast verður ekki aftur snúið, en miðað við umræður síðustu mánaða og missera virðist mér að þorri almennings hefði kosið að aldrei hefði verið ráðist í þessa hálendisvirkjun sem sumir kalla spellvirkjun. Verður aftur snúið?

Lýsingar á því núna í útvarpi hvernig byrjað er að hleypa vatni á gróið land og furðuverk náttúrunnar minnir mig á aftöku; eins og um bandaríska aftöku sé að ræða þar sem eitri er dælt í manneskju til að deyða hana. Og hjartað sem sló slær ei meir. Óhjákvæmileg hugrenningartengsl. Fyrirgefið tilfinningasemina.

Buxur, vesti, brók og skór

noreply@blogger.com (kp) — Tue, 26 Sep 2006 00:09:00 +0000

Í fatnaði hef ég átt mín tímabil. Gráa, svarta og brúna. Er á því brúna núna. Ég hef og átt mín raffíneruðu tímabil, hippísku og pönkuðu. Klæðasmekkur minn hefur eiginlega þróast öfugt eins og viskídrykkjan; fimmtán ára komst ég upp á lagið með að drekka skosk viskí jafngömul sjálfum mér en hef síðan þá verið að þróa með mér smekk fyrir hrárri og ófínni börbónum. Fyrsta árið í Menntaskólanum í Reykjavík gekk ég með bindi upp á hvern dag og í þykkum ullarfrakka. Svo losaði ég um aftur.

Upp úr tvítugu fór ég að klæðast skyrtum og vestum af afa mínum með vasaúr í keðju í stíl. Alltaf í jakka við. Gallabuxur hafa ekki verið mín deild, en átti þó mitt gallaskeið í gallajakka og allt. Thor hefur jú verið mikill gallakarl og alltaf flottur. Stundum hefur maður því verið að reyna, apa, orðið fyrir áhrifum. Þannig er þetta bara.

Brúna tímabilið hefur varað í u.þ.b. tíu ár. Sennilega þó fimmtán. Öll mín föt eru brúnlit, skór og yfirhafnir líka. Konunni minni finnst þetta allt saman sama drullan og sérlega ósexý. Samt eigum við tvö börn. Dóttirin er á sínu bleika og strákurinn kominn á sitt brúna. Konan oft í svörtu.

Einn er sá litur sem ég held mest upp á en klæðist eiginlega aldrei. Þetta er dökk-appelsínugulur litur, eiginlega karrígulur. Uppgötvaði litinn þegar ég sá Evu Marie Saint klæðast ullardragt í þessum lit í einu atriði í kvikmynd Hitchcocks, North by Northwest. Ég kiknaði í hnjáliðunum og slefaði, svo allrar háttsemi sé gætt. Sá einu sinni nákvæmlega eins dragt í búð einni í Róm og sé eftir því enn þann dag í dag að hafa ekki keypt hana handa konu minni. En, hún hefði aldrei farið í hana. Þolir ekki karríið frekar en kúkabrúna litinn. Ég slefa samt.

Jónas Hallgrímsson taldi einu sinni fram fötin sín, en lét ógetið um lit þeirra:

Buxur, vesti, brók og skó,
bætta sokka, nýta,
húfutetur, hálsklút þó,
háleistana hvíta.

Vefblöð

noreply@blogger.com (kp) — Wed, 20 Sep 2006 14:10:00 +0000

Fjölmiðlafyrirtækið 365 hefur nú um nokkurt skeið boðið vefgestum á móðurvef fyrirtækisins, Vísi.is, upp á þá fínu þjónustu að geta lesið fríblöð þeirra á netinu. Fyrir skömmu bættust svo sölublöðin við sem hægt er að kíkja í ókeypis þetta viku eftir útgáfu.

Nú hafa vefumsjónarmenn Vísis bætt um betur og tekið í gagnið nýtt viðmót fyrir vefblaðalesturinn (á bara við um Fbl. fyrst í stað sýnist mér). Þetta nýja vefviðmót getur bara ekki verið betra því svona á þetta að vera: skýrt, einfalt og læsilegt og næstum því eins og okkur finnst flestum best, þ.e. að lesa blað sem opnu en ekki stakar síður.

Annars merkilegt hvað vefurinn, sem glænýr og ómótaður miðill, tekur mikið mið af prentinu. En svona hefur þetta verið í þróun tölvuviðmóta: Apple byrjaði með gluggakerfið og skjáborð sem er hugsað sem skrifborð (desktop), o.s.frv. Allt miðað við gamla heiminn.

Nú þarf Mbl.is að taka sig saman í andlitinu, en fyrir löngu er orðið tímabært að sá vefur uppfæri viðmót sitt og virkni. Það er ekki nóg að bjóða upp á fréttamyndskeið og blogg og ég veit ekki hvað. Viðmótið skiptir mjög miklu máli og það er bara ekki í lagi á Mbl.is. Changes?

... ... ...

Verð svo að nýta mér afritunarmöguleikann í þessu nýja viðmóti (var ekki alltaf hægt í Adobe) og birta hér ögn úr grein Björgu Evu Erlendsdóttur fréttakonu á RÚV, eða öllu heldur brot úr opnu bréfi hennar til Róberts Marskálks á Nánast Feigu Stöðinni:

Fjölmiðlar framtíðarinnar verða vonandi ekki eins og NFS. Það er ekki frjáls fjölmiðill sem á allt sitt undir Kæra Jóni og þarf að biðja hann um náðun ef dauðadómur er kveðinn upp. Frjáls fjölmiðill hefur trygga afkomu, óháða fréttamenn, gagnsæi í launum. Tilvera hans byggir á því að almenningur í landinu á rétt á hlutlægri, óháðri umfjöllun um hvaðeina sem máli skiptir í samfélaginu.

En viðburðir síðustu ára í fjölmiðlaheiminum sýna okkur fyrst og fremst að fjölmiðlar verða sífellt tannlausari og lélegri í þeim ólgusjó óvissu, fjárhagserfiðleika og afskipta fjármála- og stjórnmálamanna sem þeir hafa siglt að undanförnu. Það sem þarf til að fjölmiðill geti verið góður er staðfesta í rekstri, góðir stjórnendur, þekking, reynsla, viðunandi vinnuumhverfi og síðast en ekki síst fagleg samstaða fjölmiðlafólks.

Heyr, heyr. Fólk á að standa saman, standa vörð um réttindi sín og heilbrigt starfsumhverfi. Og launin maður. Björg Eva nefnir í greininni að fréttamenn hafi á bilinu 260-300 þús. á mánuði fyrir fullt starf. Þetta eru fótgönguliðarnir í fjölmiðlun á Íslandi, fólkið sem aflar fréttanna sem skipta máli. Á meðan NFS og Kastljós keppast um að bjóða í stjörnuandlit hvors annars.

Spjall / Spjöll

noreply@blogger.com (kp) — Fri, 15 Sep 2006 09:39:00 +0000

Nú les ég aftur og aftur ranga notkun á orðinu „ártíð“. Hingað til hef ég staðið í þeirri meiningu að ártíð sé n.k. dánarafmæli manns. Dæmi: Jón dó árið 2000 og árið 2005 minntust ættingjar hans fimm ára ártíðar hans. Nú bregður svo við í skrifum blaðamanna og fleiri að ártíð er notað um afmæli manna og atburða. Dæmi: „Boðið verður upp á leiðsögn um grafhvelfingarnar í tilefni af 500 ára ártíð safna Vatíkansins.“ (Fbl., 15. sept. 2006) Hér er ekki bara að orðið ártíð sé í röngu falli heldur ætti hér að standa „afmælis“. Ekki var það betra þegar Gallerí Fold auglýsti um daginn sýningu í tilefni „árstíðar“ tiltekins listamanns (sic!). Hvar er fólk þegar það er að skrifa?

Ég er að fara að sjá dansleikhús Pinu Bausch á sunnudagskvöldið og hlakka ógeðslega til. Ég er það ignorant í þessum geira að hafa ekki heyrt um þessa merku konu og leikhús hennar fyrr en núna í vikunni að þeir fjölmiðlar sem ég „neyti“ hafa verið uppfullir af lofi og mæringu á hennar miklu list. Ég tek mark á málsmetandi fólki og ætla ekki að láta hana Pínu fara fram hjá mér. Ekki pínu og ekki pons.

Já, við erum víst neytendur í öllu. Fjölmiðlaneytendur og menntunarneytendur og ég veit ekki hvað. En, ég bara neita þessu, neyti míns neytandaréttar til að neita því að vera neyddur til þess að vera fjölmiðlaneytandi. Hvað er ég þá? Tuðari?

Hvað er maður án orðabókar? Í orðabókinni minni er borgin Accra í Gana (sögð í Sýrlandi) nefnd Akursborg. Það finnst mér gott nafn og legg hér með til að Akranesbær fari þess á leit við bæjarstjórann þar að komið verði á vinarbæjartengslum. Áður en Akureyringar hlaupa til. Annars merkilegt hvað hugsandi menn voru hér áður fyrr ófeimnir við að íslenska heiti erlendra borga og bæja. Þótti sjálfsagt. Er og sjálfsagt og miklu skemmtilegra. Síena á Ítalíu var t.d. kölluð Langa-Sín. Þetta er gott.

Ég man, munið þið?

noreply@blogger.com (kp) — Fri, 15 Sep 2006 01:18:00 +0000

Ammæli með Sykurmolunum. Eitt af þeim lögum sem ég myndi setja í sæti með fimm helstu gæsahúðarlögum sem ég hef heyrt um ævina. Með níundu Beethovens og serenöðu Mozarts í Bé.

Á YouTube.com er hægt að sjá nokkrar útgáfur af laginu og ólíkar myndskreytingar. Athyglisvert er að skoða upprunalega mynd við lagið sem Óskar Jónasar gerði. Þar er, svona eftir á að hyggja, eins og reynt sé að sætta eða samþætta Kuklið og Sykurmolana, með hinu klassíska ívafi eldgosa og hvera: Meira að segja frumlegustu popparar Íslands hafa notast við þá ofnotuðu klisju.

G*Ú*R*K*A